BABA

Genellikle ağızdan çıkan ilk ses,

Ömür boyu seni izleyen göz,
Seni sen yaparken hayat,
Pekte aldırmadığımız sözdür.

Geç kalmış yoğun duygular,
İçindeki gerçek öz,
Korkuyla karışık sevgi ve saygı,
Gittiğinde yaşadığın kaygıdır.

Koklamaya doyamadığın koku,
Güvenebileceğin dağ,
Bire bin veren bağ,
Hep döndüğün otağ dır.

Gerçek bir hazine gibi sakla,
Her gördüğünde kucakla,
Aldığın hediye değil beklediği,
Gülümsemen ve seslenmen,
Babacığım, babam, baba.

T. Özcan Haziran 2017

BABA

Suya ba! diyen bebek,
En çok ihtiyaç duyduğu şey olsa gerek.
Gözlerinin içine bakıp, 
Baba diyerek attı'mı bir çığlık;
Nasıl eritiyor'sa içini.

Sarılınca boynuna.
Duyduğumuz o benzersiz koku,
Hiçbir bedenin veremeyeceği sıcaklık;
Saçlarında gezinen eli,
Öperken öyle değil mi

Kimseye edemeyeceğin naz,
Benzersiz güven ve müteselli.
Mesafeli çokça belki,
Ama tarifsiz bir sevgi.
Kalbin derinlerinden gelir sanki.

Bu gün daha sıkı sarıl.
Daha derin kokla.
Öp kucakla.
Suya hasret bebeler gibi.
Ba,ba,baba,BABA!

Tahir ÖZCAN (15-06-2014)